Dábanse bico-l-as pombas,

Voaban as anduriñas,

Xogaba o vento c’o as herbas

Pobradas de margaridas,

Y as lavandeiras cantaban

Mentra-l-a fonte corria.

Fórons’indo un-ha tras d’outra,

Y alí se quedou soiña,

C’a triste frente incrinada

Cabe un-ha arcada sombrisa...

Estonces non sey qué sombras

Quizais de memorias vivas,

Quizais d’os frades difuntos,

Pasar en procesion mística

Veu, n’aquelas soledades,

Que amaba canto temia.

Tembrou d’angustia e de pena

E con amarga sorrisa,

Mirando o xasmín sin follas

Qu’iban á brotar axiña,

Marmurou mentras d’os ollos

As bagullas lle caian:

«Todo volve, todo torna,

Menos o ben qu’eu queria:

Todo, todo aquí se queda

Eu soya vou de fuxida.

Non ey de vervos mais, frores,

Adorno d’esas cornisas,

Nin á oir os teus marmurios

Fonte que á gozar convidas,

Nin á contemprarvos, pedras,

Testigos d’a pena miña;

Outros virán profanarvos,

Mentras eu morro esquencida.»

Sonaron pasos n’as bóvedas,

Soprou un-ha forte brisa,

Oyeuse un-ha carcaxada

Cal si d’o inferno saira:

Era o trasno d’o convento,

Que recordand’outros dias,

Ríase d’as ansias negras

E d’a orfandá d’a meniña.