Alá, po-la alta noite,

 luz d’a triste e moribunda lámpara,

Ou antr’a negra oscuridad medosa,

O vello ve pantasmas.

Uns son árbores muchos, e sin follas,

Outros, fontes sin auguas,

Montes qu’a neve eternamente crube,

Ermos que nunca acaban.

Y o amañecer d’o dia

Cando c’a ultima estrela aqueles marchan

Outros veñen mais tristes e sañudos,

Pois a verdade amarga,

Escrita trân n’os apagados ollos

E n’as asienes calvas.

Non digás nunca, os mozos, que perdeches

A risoña esperanza,

D’o qu’a vivir começa sempr’é amiga:

¡Sô enemiga mortal de quen acaba!...