—Eu volvo par’a terra,

Á tua muller Antona, ¿qué lle digo?

—Pois, pra non meter guerra,

Por que non veñan á petar conmigo,

Olvidarás que foches meu testigo.

Ô demais... boy â libertade adoito...

Xa sabes o refran, meu compañeiro,

A libertá primeiro,

E mellor que alá bróa, é aquí bizcoito.

—Mais val aquí, coma quen di solteiro,

Que casado e con fillos

Andar alá, sudando aqueles millos...

¡Entendo, compañeiro!

—Que como poida se goberne Antona,

E anque d’ela me doyo,

Como de lonxe nada sey nin oyo...

Quen non sabe, nin ve... sempre perdona.

Cando xa vello sea,

Tornarey c’os meus ósos para a aldea,

Que algo ll’ey de levar â terra nosa:

Mais mentras mozo son, non pode sere

Por que s’é por mullere,

S’é que Antona está alá, teño aquí á Rosa.

—Esa ch’é a nay d’o año

Bon Anton de Riaño,

Pero en verdad che digo

Que as mulleres son toda-l-o enemigo,

E xa qu’esto así o sea,

Antr’a nosa y a allea

Mais ou menos graciosa,

Pois... muller por muller, val mais a nosa.

—A nosa é a que nos quer e nós queremos

Que si falta o cariño

Coidando que un-ha pomba tés n’o niño

Un-ha cróbega tés, filla d’os demos.

—Â cróbega a cabeza se ll’esmaga

E c’o a sua vida paga.

¿Mais d’Antona a pacencia,

Con que lle paga, dime, a tua concencia?

¿Que cura d’o seu dor á fonda llaga?

—Deixate de concencias e delores

Que non teñen lugare

Tratando de mulleres e d’amores.

Qu’ela vexa, se quer, de se curare:

E cóntalle que cando eu o tibere

Xa lle darey con que se precurare,

Y agora, ¡adios! ¡hastra que Dios quixere!