Teño un niño de tolos pensamentos,

Ond’o lar escondidos,

E des que ven a noite

Y o lume esta alcendido

E arrimo o pote y á fiar me sento,

N’aquel meu corrunchiño,

Mentras que quence o caldo, estonces dígolles

—¡Vinde, meus queridiños!

E corren e rebuldan

Tan contentos d’estar soyos conmigo,

C’a sua nay, sua dona,

Seu unico agarimo.

E ¡canto alí falamos en secreto,

E sempre d’él Dios mio!

D’él que por irse alá... soya deixoume

C’o corazon ferido.

¡Cantas tristezas, cantos

Queixumbrosos sospiros,

M’atormentaron, cantos

D’o meu peito sairon!

Pero todo en sacreto

Qu’esto á ninguen llo digo,

Non foran á pensar que marmuraba

D’os feitos qu’él me fixo.

¡Eu, marmurar de tí con xent’allea!...

Nunca, meu queridiño,

Que ti és meu home eu tua muller e debo

Calar a miña dor y os teus desvios.

Sô c’os meus loucos pensamentos falo

Por que son meus amigos

E tan discretos... tanto,

Que só din o qu’eu quero e lles premito.

Sin eles, meu Xaquin, ¿que de min fora?

¿Soya aquí, dond’un tempo houben contigo

Estalar de dor, tal com’estalan

N’o lume eses espiños?

Moitas veces, sí, moitas...

Pra nou deixarme descansar, ¡rabisos!

Antr’o meu leito veñen

E donde ti dormiche fan o niño,

Mais eu, tal com’agora

Pra non chorar á fio

E non ter que levar mañan de cedo

Os ollos coma brasas alcendidos

Cando vaya ô mercado,

Seilles decir ¡endinos!

Non m’atormentés mais, ide á escondervos

N’o voso buratiño.

E despídoos de paso

Con un amante bico...

Mais si llo dou á eles, ese beixo

É para tí tan só, Xaquin querido.

¡Volve, volve onda min, porque anque diga

Que consolada vivo

Con estos loucos pensamentos, seica,

Seica m’axudan á morrer, Dios mio!

Xaquin, Xaquin, que de muller naciche,

E que d’outra muller tiveches fillos,

¡Ay, cal teu pay sin tua nay morrera,

Ve que morro sin tí, Xaquin querido!