A yaugua corria
Po-lo seu camiño,
Y eu iba ô pé d’ela
Preto d’os Laiños,
Sin poder c’as penas
Que moran conmigo.
Con tamaña carga,
¿Para dond’eu iba?
A Virxe sabrayo,
Qu’eu no-no sabia;
Mais seica fuxindo
De min mesma iña.
Por antr’os herbales,
Profunda e sombrisa,
Cal un-ha sarpente
D’escamas bruñidas,
Brilaba ôs meus ollos
Dándome cobiza.
¡Estaba tan soya!
Nin bote, nin lancha,
Nin velas, nin remos,
A vista alegraban,
E soya-l-as veigas
Tamén se quedaran.
¡Qué bonitas eran
N’outro tempo as rosas,
Que n’aqueles campos
Medran e s’esfollan!
Mais muchas estonces
S’amostraban todas.
Y o sol, cal a lua
En noite de brétema,
Brilaba tembrando
Por antr’as vimbieiras,
Tan descolorido
Com’a mesma cera.
Y ô ferir as ondas
Revoltas e oscuras,
Víanse n’espeso
D’a negra fondura
As herbas marinas
E longas que a surcan.
De pronto un-ha y outra
Poñéndome medo,
As loitosas cruces
Se m’apareceron,
Que s’erguen n’orela
Cal n’un cimiterio.
Meu ben, ¿onde moras?
Perguntey chorando:
Xa que tí morreche,
N’o mundo, ¿qué fago
Coma vos, ¡ou torres!
Soya e sin amparo?
Soidás me consomen,
Vagoas m’alimentan,
Sombras m’acompañan,
Cómem’a tristeza.
¡Quen pode con tanta
Fartura de penas!
Y eu non sey que negra
Tentazon maldita
M’afrixeu o esprito,
M’anubrou a vista,
E sorreume como
M’o demo sorrira.
Dend’a fond’orela
Mirey arredore...
A marea viva
Petaba n’as torres,
Orfas antr’a líquida
Saban que as embolve.
—¡Alá vou!—lles dixen
—Daime morte doçe,
Auguas ond’as penas
Para sempre dormen...
Saltey... y a corrente
Calada levoume.
. . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . .
¡Ou Torres d’Oeste!
Malas tentadoras
Auguas apromadas,
De calma treidora,
Cómaros pelados
Onde o corbo pousa;
¡Ou Torres d’Oeste!
Tan soyas e mudas
C’a vos’ atentaches
A miña tristura.
Ningun triste vaya
Cabo de vos nunca.
D’os desamparados
Tendes o menaxen,
Y ainda ô redor voso
Non rexorde o aire
Coma si temese
De vos despertare.
É d’as que s’apegan
A tristeza vosa,
D’as que o peito oprimen,
D’as abrumadoras,
Que ô inferno encamiñan
As almas loitosas.
Que s’inda estou viva
Foy que un mariñeiro
Medio morimunda,
Por estes cabelos
Trouxome d’as ondas,
Ô mundo en que peno.
Non vayades nunca
Eu vo-l-o aconsello,
Âs Torres d’Oeste
C’o corazon negro.