De soidás morriase,

N’a vila sospirando po-la aldea,

Asombrábana as casas c’os seus muros

E asombrábana as torres e as igrexas.

As ruas enlousadas, somellábanlle,

Sin verdor nin frescura,

Cimeterio ond’os mortos

Fora andaban d’as tristes sepulturas.

Y as comidas sabíanlle

Á fariña sin sal y á xaramagos,

Y as poucas que tocaba

En vez de dárll’alento a iñan matando.

Algun-ha vez chegaban hastra ela,

Non sey s’en ilusion se de verdade,

Uns agrestes olidos

De leixanas ribeiras e pinares.

Iñas’estonces a sentar n’un alto

Contempraba os estensos horizontes,

E rompendo en sospiros que a afogaban,

Ronca escramaba saloucando:—¡Eu voume!

¡E íñase á presa e sin remedio!... ¡Íñase

C’a tristeza mortal que a consumía!

Íñase a probe Rosa,

Pero... ¡par’a outra vida!