Pois consolate, Rosa,

Que moito ten que padecer n’a vida,

Quen moito d’ela goza,

E olvidada ha de ser quen foy querida,

O que á tí che pasou, pasalle á todos

D’esa maneira ou de distintos modos.

¿Non t’acordas d’aquela?

Todo n’ela era encanto e fermosura

Todo inocencia pura;

E con fonda ternura

E c’un amor que as pedras abrandaba,

Eu decote, a chamaba

Pomba sin fel, e fonte de cariño.

Bebia n’o seu peito o paxariño,

¡Tan branco, relumbraba!

Y olor, color, sabor, qu’eu ben sabia

Ô que sabia Anxela,

Anque n’inda á cheirala m’astrevia...

¡Todo ôs meus ollos era santo n’ela!

Esto n’un tempo foy, tempo dichoso,

Que inda o corazon lembra cariñoso,

Por que despois d’aquelo

E que un d’outro vivimos apartados

Ela indose á Ferrol y eu á Cambados,

Topámonos n’a feira d’o Campelo,

Y eu busca que te busca n’a sua cara,

E no seu xeito todo,

O encanto que n’un tempo m’encantara,

E n’o poiden topar de ningun modo.

Y ela era a mesma, tan lanzal e hermosa,

Tan fresca e colorosa

E doçe coma a mel d’os seus cortiços,

Mais á tantos feitiços,

Eu estaba insensibre

E d’o pasado en vano perseguia

Un volubre fantasma que fuxía

Libre d’amor e de cadeas libre.

Meditey un momento

E con certo remorso e sentimento

Ô cabo comprendin, ña Rosa cara,

Que tanto ben y encanto que namora,

Nada para min fora

S’aló cand’eu a amara

Outros o meu amor non ll’emprestara.

Porque, non val sabencia,

Bondade, fermosura, n’inocencia,

Pureza, nin virtude,

Para ser ben querido e ben querere

Por que o basta c’o sere.

Mentras o amor non mude

S’és fea, coma tí, n’habrá mullere

De mayor xentileza e mellor pranta;

S’és infame e perdida, serás santa

D’as que o son sin querelo parecere;

E s’és boba e sin sal, é qu’escondida

Tès a esencia y a gracia bendecida

Dentro d’un misterioso relicario

Donde sô, o amante cego e visionario

A esencia atopa y o elisir d’a vida.

Mais des que o amor quere voar, ña prenda,

E que lle cay a venda,

Forza é deixalo ire,

Que n’hay virtude nin poder que o prenda,

Y o que antes nos mirou tras d’un-ha nube,

Ou trasparente gasa,

Des que a gasa se rompe e a nube pasa,

Rosa, val moito mais que no-nos mire.