C’A PENA Ô LOMBO

¡Cantas frores silvestres n’os valados,

Que festós e qu’encaixes

Primorosos de musgos e verdura,

Que colorido, que folláx n’os árbores,

Mentra-l’as brisas mansamente corren,

Com’alento d’os ánxeles!

Reina n’a veiga un prácido sosego

Cay a luz n’os regueiros en cambiantes,

Y o cómaro, e encañada soavemente

Van querband’o paisaxen

Lixeiramente envolto n’os vapores

D’a misteriosa tarde.

Só se sinte o piar d’o paxariño

O marmurar d’as auguas

E n’a cima d’o monte o cantar triste

D’un-ha muller que pasa.

Mentras c’o seu marmurio o manso rego

N’aquel ritmo monotono a acompaña.

¡Que tristeza tan doçe!

¡Que soidá tan prácida!

¡Mais para un alma en horfandá sumida

Que soidá tan deserta e tan amarga!

Sin mirar, fixa os ollos

N’as brétemas leixanas

Vaporosas e leves

Que o sol pinta de grana,

Y as mans en cruz, y os ollos

Arrasados en vagoas

Marmura saloucando:—¡Querom’ire!

Porque agonizo aquí desconsolada...

Millor que acá antre rosas

¡Ay! ¡quero ir á morrer á dond’el vaya!

E no fondo d’o barco

Soiña abandonada

Tras seu amor y a morte, para América,

Para morrer de dor, ô mar se lanza.