¡Cantas frores silvestres n’os valados,
Que festós e qu’encaixes
Primorosos de musgos e verdura,
Que colorido, que folláx n’os árbores,
Mentra-l’as brisas mansamente corren,
Com’alento d’os ánxeles!
Reina n’a veiga un prácido sosego
Cay a luz n’os regueiros en cambiantes,
Y o cómaro, e encañada soavemente
Van querband’o paisaxen
Lixeiramente envolto n’os vapores
D’a misteriosa tarde.
Só se sinte o piar d’o paxariño
O marmurar d’as auguas
E n’a cima d’o monte o cantar triste
D’un-ha muller que pasa.
Mentras c’o seu marmurio o manso rego
N’aquel ritmo monotono a acompaña.
¡Que tristeza tan doçe!
¡Que soidá tan prácida!
¡Mais para un alma en horfandá sumida
Que soidá tan deserta e tan amarga!
Sin mirar, fixa os ollos
N’as brétemas leixanas
Vaporosas e leves
Que o sol pinta de grana,
Y as mans en cruz, y os ollos
Arrasados en vagoas
Marmura saloucando:—¡Querom’ire!
Porque agonizo aquí desconsolada...
Millor que acá antre rosas
¡Ay! ¡quero ir á morrer á dond’el vaya!
E no fondo d’o barco
Soiña abandonada
Tras seu amor y a morte, para América,
Para morrer de dor, ô mar se lanza.