TAN SOYO

Os dous d’a terra lonxe

Andamos e sufrimos ¡ay de min!

Mais ti tan soyo te recordas d’ela,

Y eu, d’ela e mais de ti.

Ambos errantes po-lo mundo andamos

Y as nosas forzas acabando van,

Mas ¡ay! tí n’ela atoparás descanso

Y eu tan soyo n’a morte o ey d’atopar.