Co seu xordo e costante mormorio

Atraim’o oleaxen d’ese mar bravio,

Cal atrai d’as serenas o cantar.

—N’este meu leito misterioso e frio,

Dîme, ven brandamente á descansar.

El namorado está de min... o deño,

Y eu namorada d’el.

Pois saldremos c’o empeño,

Que s’el me chama sin parar, eu teño

Un-has ansias mortais d’apousar n’el.