XX

¡SILENCIO!

A man nerviosa e palpitante o seo,

As niebras n’os meus ollos condensadas,

Con un mundo de dudas n’os sentidos

Y-un mundo de tormentos n’as entrañas;

Sentindo como loitan,

En sin igual batalla,

Inmortales deseios que atormentan,

E rencores que matan.

Mollo n’a propia sangre a dura pruma

Rompendo a vena inchada,

Y escribo... escribo ¿para qué? ¡Volvede

Ô mais fondo da yalma

Tempestosas imaxes!

Ide á morar c’as mortas relembranzas;

Qu’ a man tembrosa n’o papel sô escriba

¡Palabras, e palabras, e palabras!

¿Da idea a forma inmaculada e pura

Donde quedou velada?