¡Adios! montes e prados, igrexas e campanas,

¡Adios! Sar e Sarela, cubertos d’enramada,

¡Adios! Vidán alegre, moiños e hondanadas,

Conxo o d’o craustro triste y as soedades prácidas,

San Lourenzo o escondido, cal un niño antr’as ramas,

Balvis, para min sempre o d’as fondas lembranzas,

Santo Domingo, en donde cant’eu quixen descansa,

Vidas d’a miña vida, anacos d’as entrañas.

E vos tamen sombrisas paredes solitarias

Que me vichëis chorare soya e desventurada,

¡Adios! sombras queridas, ¡adios! sombras odiadas,

Outra vez os vaivens d’a fertuna

Pra lonxe m’arrastran.

Cando volver, se volvo, tod’estará ond’estaba,

Os mesmos montes negros y as mesmas alboradas

D’o Sar e d’o Sarela, mirandose n’as auguas.

Os mesmos verdes campos, as mesmas torres pardas,

D’a catredal severa, olland’as lontananzas:

Mais os qu’agora deixo, tal com’a fonte mansa

Ou n’o verdor d’a vida, sin tempestás nin vagoas,

¡Canto, cand’eu tornare vitimas d’a mudanza

Terán de presa andado, n’a senda d’a desgracia!

Y eu... mais eu nada temo n’o mundo

¡Qu’ á morte me tarda!