¡Corré serenas ondas cristaiñas,

Pasad’en calma e maxestosas, como

As sombras pasan d’os groriosos feitos!

¡Rodade sin descanso como rodan

A eternidá xeneraciós sin número

Que cal eu vos contempro, contempráronvos!

Daime vosos perfumes lindas rosas,

D’a sede que m’abrasa, craras fontes

Apagad’o queimor... nubes de gasa

Cubri cal velo de lixeiro encaixe

D’o ardente sol os briladores rayos.

E ti temprada e cariñosa brisa,

Dá encomeço ôs concertos misteriosos

Antr’os carballos d’a devesa escura

Por ond’o Sar vay marmurando leve.

O tempo pasou rápido, a centela

Tal vez mais lentamente o espaço inmenso

Atravesa ô caer, qu’eles, os anos,

Pra min correron en batallas rudas...

¡Mais correron por fin... y o dia chega!...

Dame os teus bicos y os teus brazos ábreme

Aquí onde o rio, n’a espesura fresca...

A ninguen digas ond’estou... con frores

D’as qu’eu queria a delatora mancha

Crube... e que nunca c’o meu corpo acerten

Profanas mans para levarme lexos...

¡Quero quedar ond’os meus dores foron!