Cada noite eu chorando pensaba...

Qu’esta noite tan grande non fora

Que durase... e durase antre tanto

Que’a noite d’as penas

M’envolve loitosa.

Mais a luz insolente d’o dia,

Costante e traidora,

Cad’amañecida,

Penetraba radiante de groria

Hastr’ô leito dond’eu me tendera

Co-as miñas congoxas.

Desde estonces busquei as tiniebras

Mais negras e fondas,

E busqueinas en vano, que sempre

Tras d’a noite topaba c’a aurora...

So en min mesma buscando n’oscuro

Y entrando n’a sombra,

Vin a noite que nunca s’acaba

N’a miña alma soya.