BÓS AMORES

Cal olido de rosas que sai d’antr’o ramaxen

Nun-ha mañan de Mayo, hay amores soaves

Que n’inda vir se sinten, nin se ve cand’entraren

Po-la mimosa porta qu’o corazon lles abre

De seu, cal s’abre n’o agosto

A frol ô orballo d’a tarde.

E sin romor nin queixa, nin choros, nin cantares,

Brandos así e saudosos, cal alentar d’os ánxeles,

En nós encarnan puros, corren co’a nosa sangre

Y os hermos reverdecen, d’o esprito onde moraren.

Busca estes amores... búscaos,

Si tes quen ch’os poida dare;

Qu’estes son soyo os que duran

N’esta vida de pasaxen.