Cal olido de rosas que sai d’antr’o ramaxen
Nun-ha mañan de Mayo, hay amores soaves
Que n’inda vir se sinten, nin se ve cand’entraren
Po-la mimosa porta qu’o corazon lles abre
De seu, cal s’abre n’o agosto
A frol ô orballo d’a tarde.
E sin romor nin queixa, nin choros, nin cantares,
Brandos así e saudosos, cal alentar d’os ánxeles,
En nós encarnan puros, corren co’a nosa sangre
Y os hermos reverdecen, d’o esprito onde moraren.
Busca estes amores... búscaos,
Si tes quen ch’os poida dare;
Qu’estes son soyo os que duran
N’esta vida de pasaxen.