Era delor y era cólera,
Era medo y aversion,
Era un amor sin medida,
¡Era un castigo de Dios!
Qu’hay uns negros amores, d’indole pezoñenta
Que privan os espritos, que turban as concencias,
Que morden s’acariñan, que cando miran queiman,
Que dan dores de rabia, que manchan e qu’afrentan.
Mais val morrer de friaxen
Que quentarse â sua fogueira.