Abrid’as frescas rosas,

Brilad’os carabeles

D’o seu xardin, os árbores, vestivos

C’as lindas follas verdes.

Parra qu’un tempo sombra nos prestaches

Á cubrirvos de pámpanos volvede.

Natureza fermosa,

A mesma eternamente,

Dill’ôs mortais, de novo ôs loucos dille

¡Qu’eles no mais perecen!