D’a Catredal campana
Grave, triste e sonora,
Cand’ô rayar d’o dia
O toque d’alba tocas,
N’o espazo silencioso
Soando malencónica;
As tuas bataladas
Non sei que despertares me recordan.
Foron alguns tan puros
Coma o fulgor d’aurora,
Outros cal a esperanza
Qu’o namorado soña,
Y â derradeira inquietos,
Mitá luz, mitá sombras,
Mitá un pracer sin nome,
E mitá un-ha sorpresa aterradora.
¡Ay! qu’os anos correron
E pasaron auroras
E menguaron as dichas
E medràno as congoxas.
E cand’ora campana,
O toque d’alba tocas,
Sinto que se desprenden
D’os meus ollos bagullas silenciosas.
¡Que xorda e tristemente,
Que pavorosa sóas
No meu esperto oido,
Mensaxeira d’a aurora,
Cand’ô romper d’o dia
Pausadamente tocas!...
¿En donde van aqueles
Despertares de dichas e de groria?
Pasaron para sempre:
Mais tí, grave e sonora,
¡Ay! ô romper d’o dia
C’a tua voz malencónica
Vés de cote á lembrarnos
Cada nacente aurora;
E parece qu’a morto
Por eles e por min á un tempo dobras.
D’a catredal campana
Tan grave e tan sonora.
¿Por qué á tocar volveches
A yalba candorosa
des qu’eu ouben d’oirte
En bagullas envolta?
Mais ben pronto... ben pronto, os meus oidos
Nin t’oirán n’a tarde nin n’a aurora.