Tembra á qu’unha inmensa dicha

Neste mundo te sorprenda;

Grorias, aquí, sobrehumanas

Trân desventuras supremas.

Nin maxines que pasan os dôres

Como pasan os gustos n’a terra;

¡Hay infernos n’a memoria,

Cando n’os hay n’a concencia!

Cal arraigan as edras n’os muros,

N’alguns peitos arraigan as penas,

E un-has van minando a vida

Cal minan outra-l-as pedras.

Si; tembra, cando n’o mundo

Sintas un-ha dicha imensa;

Val mais qu’a tua vida corra

Cal corre a yaugua serena.