Era ô caer d’a tarde,

Encomenzaba o cántico d’os grilos,

Xorda a presa ruxia,

Brilaban lonxe os lumes fuxitivos.

Ô pe d’o monte, maxestuoso erguíase

N’aldea escura o caseron querido,

C’a oliva centenaria

De cortinax ô ventanil servindo.

Deserta a escalinata,

Soyo o paterno niño,

E enriba d’el caendo misteriosas

C’o as sombras d’o crepúsculo, as d’o olvido.

¿Quen ô pasado volve

Os ollos compasivos?

¿Quen se lembra d’os mortos,

S’inda non poden recordarse os vivos?