* * *

N’o ceo, azul crarísimo;

N’o chan, verdor intenso;

N’o fondo d’a alma miña,

Todo sombriso e negro.

¡Qu’alegre romaría!

¡Qué risas e contentos!...

Y os meus ollos en tanto

De vagoas están cheos.

Cubertos de verdura,

Brilan os campos frescos,

Mentras qu’a fél amarga

Rebosa n’o meu peito.