Dios puxo un velo enriva

D’os nosos corazons,

Velo qu’oculta abismos

Qu’él pode ollar tan sô.

Cand’eu penso o que viran

N’o qu’adorand’estou

Homilde e de rodillas

Cal s’adora al Señor,

S’este velo caise

De repente antr’os dous,

Tembro... e incrinand’a frente

Digo,—¡que sabio é Dios!