¡Tas-tis! ¡tas-tis! n’a silenciosa noite

Con siniestro compás repite a péndola,

Mentras a frecha aguda,

Marcand’ un y outro instante antr’as tiniebras,

D’o relox sempre imovil

Recorre lentamente a limpa esfera.

Todo é negrura en baixo,

E só n’altura inmensa,

Só n’anchura sin limites d’o ceo

Con inquietú relumbra algunha estrela,

Cal n’a cinza d’as grandes estivadas

Brilan as charamuscas derradeiras.

Y-a péndola no-mais xorda batendo

Cal bate un corazon qu’hinchan as penas,

Resóa pavorosa

N’a escuridade espesa.

En vano a vista con temor n’o escuro

Sin parada vaguea.

Uns tras d’outros instantes silenciosos

Pasando van, e silenciosos chegan

Outros detras, n’a eternidá caendo

Cal cai o grau n’a moedora pedra,

Sin qu’ o porvir velado ôs mortais ollos

Rompa as pesadas brétemas.

¡Que triste é a noite, y-o relox qué triste,

S’inquieto o corpo y-a concencia velan!