Cand’antr’as naves tristes e frias

D’alto mural,

Cal elas fria, cal elas triste,

Ô ser d’a tarde vou á rezar,

Que pensamentos loucos e estraños

 miña mente, veñen e van.

Xordo silencio qu’eu xa conoço

Qu’é meu amigo d’anos atrás

Pero qu’é cheo d’outras lembranzas,

Per’ond’o esprito parez que escoita

Eco mortal,

Reina n’os ámbitos d’a gran basílica,

Con misteriosa serenidad.

Incertas sombras, rayos tembrosos,

Cabo d’o altar,

Pousan, vaguean, foxen y agrándanse

D’adiante atrás.

Y o Santo Apóstol sempre sentado

No seu sitial

De prata e ouro, contempra inmóvil

Con ollos fixos, canto alí está.

Quen fora pedra, quen fora santo

D’os qu’alí hai,

Coma San Pedro, n’as mans as chaves,

C’o dedo en alto como San Xoan,

Un-has tras outras xeneracioes

Vira pasar,

Sin medo â vida que dá tormentos,

Sin medo â morte qu’espanto dá.

Logo s’acaba d’a vida a triste

Pelerinax.

Os homes pasan, tal como pasa

Nube de bran.

Y as pedras quedan... e cand’eu morra

Ti, catredal,

Ti, parda mole, pesada e triste,

Cand’eu non sea, t’inda serás.