N’a xa vella baranda

Entapizada d’edras e de lirios

Foise á sentar calada e tristemente

Frente d’o tempro antigo.

Interminable precesion de mortos

Uns en corpo no-mais, outros n’o esprito,

Veu pouco á pouco aparecer n’altura

D’o direito camiño,

Que monotono e branco relumbraba

Tal com’un lenzo n’un herbal tendido.

Contemprou cal pasaban e pasaban

Collendo hacia o infinito,

Sin que ô fixaren n’ela

Os ollos apagados e afundidos

Deran siñal nin moestra

D’habela n’algun tempo conocido.

Y uns eran seus amantes n’outros dias,

Deudos eran os mais y outros amigos,

Compañeiros d’a infancia,

Sirventes e veciños.

Mais pasando e pasando diante d’ela

Fono os mortos aqueles prosiguindo,

A indiferente marcha

Camiño d’o infinito,

Mentras cerraba a noite silenciosa

Os seus loitos tristísimos

Entorno d’a estranxeira n’a sua patria

Que sin lar nin arrimo,

Sentada n’a baranda contempraba

Cal brilaban os lumes fuxitivos.