Eran craro-los dias

Risoña-l’as mañâns,

Y era a tristeza sua

Negra com’a orfandá.

Iñase a amañecida

Tornaba c’o a serán...

Mais que fora ou viñera

Ninguen ll’o iña á esculcar.

Tomou un dia leve

Camiño d’o areal...

Como naide a esperaba,

Ela non tornou mais.

Ô cabo d’os tres dias

Botouna fora o mar,

Y alí ond’o corvo pousa,

Soya enterrad’está.