N’o escuro pavoroso

Y antr’o xordo romor d’os pinos bravos

Qu’a tempestá azoutaba com’a escravos,

Oyeuse, como queixa de raposo

Un asubio medoso.

E un layo de temor que daba frio,

Ô medoso asubio,

Respondeu dend’o fondo d’a espesura

Aumentando n’o espiritu a tristura

Que daba o ronco marmurar d’o rio.

Antr’as negras ribeiras manso e lento,

Como corre o abatido pensamento

Antr’os tristes remorsos y a esperanza,

Iña á compás do vento

Correndo tras d’a estensa lontananza.

Mais cabe d’ancha orela,

Misterioso e agachado un centinela,

N’un-ha lancha d’o Miño apousentaba;

Y a arma n’a man y en vela

Á través d’a ramaxen axexaba.