¡NIN ÂS ESCURAS!...

I

—Tod’está negro, as sombras envolven a vereda,

E nin o ceu ten ollos, nin o pinar ten lengua.

¡Vamos! D’o que hay oculto, ¿quen midéu as fonduras?

¡Alma n’habrá que sepa!... ¡ven!... a noit’está escura.

—¿Escura?... mais relumbra non sei que luz traidora...

—É un-ha estrela que brila, n’as auguas bulidoras.

—¿E non oyes que runxe algo ond’aquel herbal?

—É o vento que anda tolo, corrend’antr’a follax.

—Escoita, sinto pasos, e asoma seica un bulto...

—¡S’é un vivo, matarémolo! non fala s’é difunto.

—Mais aquí ond’este cómaro, hay un-ha cova fonda,

Ven, e santos ou deños, que nos atopen ora.

II

¿Á donde irei conmigo? ¿Donde m’esconderei,

Que xa ninguen me vexa y eu non vexa á ninguen?

A luz d’o dia asómbrame, pásmame a d’as estrelas.

Y as olladas d’os homes, n’a yalma me penetran.

Y é que o que dentro levo de min, penso que ô rostro

Me sai cal sai d’o mare, ô cabo un corpo morto.

¡Houbera, e que saira!... mais non, dentro te levo:

¡Fantasma pavoroso d’os meus remordementos!