D’o alegre Mayo, un-ha alborada fresca

Foit’á sorrir n’o outono malencónico,

E por nadal os membros ateridos

Quentache ben contente, á un sol d’agosto;

Despois trembaches espantado, e fuches

Buscand’a sombra inquieto e pesaroso,

Mais a mamoria preguizosa, tarde,

Trouxera ô teu recordo

Que aqueses cambios bruscos

Raros e intempestosos

De loitos e pesares, n’esta vida,

Sinal segura eternamente fonon.

E tras d’aquel calor que ch’emprestara

N’o inverno un sol d’agosto

So sentiche d’a frebe o mortal frio

Qu’ helou hastr’os teus osos.

As cousas n’o seu tempo

Y as feras n’o seu tobo.