Cabe d’as froles a nena

Cant’alegre o seu cantar,

Y é branca com’azucena

Pálida como o luar.

E ond’a boquiña un lunar,

Gracioso lle dou Dios, tan feito, tanto,

Qu’é de todos o encanto.

¡Cor de luar... que cor lindo!

Uns ollos cal noit’escura,

Labios que falan sorrindo

Y aquel sinal... fermosura

Mais, non cabe en criatura

Qu’a que Dios quixo darche, linda rosa,

Doce, casta e preciosa.

Ser amada, ese é o teu sino,

Amada cal n’outra houber,

E ¡que dichoso destino!

Ser querida e ben querer.

Hey a ambicion d’a muller

E o soyo ben que buscan sin medida

N’esta mísera vida.

Pero nena alunarada,

¿Sabes o qu’o refran di?

Qu’é en amores desdichada

A que un lunar ten así.

E tamen din qu’o eres ti,

Á pesar d’as risadas d’os teus labios

Que non saben d’agravios.

En bon hora, ó en mal hora

Que n’esto d’enamorar,

Tamen se mete a traidora

Mala sorte á traballar.

E métese á enfeitizar

Corazons inocentes e almas puras

N’afeitas á amarguras.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

¡Ay d’a nena alunarada

Pálida como o luar!

Como canta o seu cantar

Tan serena e sin pensar

Que a que lunares ten, fertuna esquiva

Lle ha de ser mentras viva.

Alegre e dichosa canta

Aquela linda canzon,

Que trai a sua mente tanta

Querida recordazon,

Que asin é, coma oracion

Que a yalma, triste, con amor marmura

Pedind’a Dios ventura.

Y ela non pensa toliña

E non maxina a coitada

Que mal tras d’o amor camiña

E ten fertuna menguada.

A que nase alunarada:

Que a que ten un lunar tan primoroso

Nunca terá reposo.

Tan soyo t’agardan penas

Linda rosa a d’o lunar,

As grandes tras d’as pequenas,

Un-ha tras outra á chamar

 tua porta han de chegar,

Que naide, tal é a forza d’o destino,

Naide torce o seu sino.