SIN NIÑO

Por montes e campías,

Camiños e espranadas,

Ven un-ha pomba soya,

Soya de rama en rama.

Síguena as probes crias,

Sedentas e cansadas,

Sin qu’alimento atope,

Pra darlles a bicada.

Tray manchada-l-as prumas,

Qu’eran un tempo brancas,

Tray muchas e rastreiras

Y abatida-l-as alas.

¡Ay! probe pomba, un tempo

Tan querida e tan branca,

¿Ônde vay o teu brilo...?

¿O teu amor ônd’anda?