—A linda, a grande señora,

De non vista fermosura,

¿Ônd’irá tan á deshora,

N’un-ha noite tan escura?

¿Ônde irá con tal premura?

Vay enfouzando n’a lama

O zapatiño de seda...

¡Po-lo toxal vay a dama,

Y-o dôno antr’holandas queda!...

Bon sôno Dios lle conceda.

Qu’él durma, q’eu velarey

Po-la dona mais fermosa

Que vin n’o mundo e verey;

Xardiñeiro, coido a rosa

De cuyo olido outro gosa.

Coido d’ela noite e dia,

Sin descanso nin sosego,

Qu’atopálo non podria;

Corpo e yalma, no-n-o nego,

Á esa tareya m’entrego.

E anque d’esto nada sabe,

Eu sey canto poido d’ela,

Mais, que tal saber m’acabe...

Say, pombiña, say, estrela,

Qu’un valente por ti vela.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

¿Á donde vay? a escondida

Porta s’abre paseniño...

Romor de seda comprida

Runxe alá po-lo camiño

Que vay d’a fonte ô muiño...

N’a vexo, mais ela é,

Chégame o seu doce olido,

Sento o pisar d’o seu pé,

Y-o meu corazon ferido

De pracer dou un batido.

Nobre dama, linda dona

D’os corazós que prendás,

Perdóname si, perdona

Si che sigo á donde vas,

¿Non vés qu’en perigro estás?

En noite tan tempestosa

¿Quen vos meteu tal deseyo?

¡Enlamugarse así a rosa...!

E n’o meu corazon leo

Que non levás pan no seo.

¿E si atopás a compaña?

¿E si vos say a estadea?

¿Si con falas vos engaña

E vos pon mantel e cea,

Mentras tróa e lostreguea?...

N’irés soya, pesi a vos,

N’irés mentras qu’eu alente,

Pois fora atentar á Dios.

Señora, Dios non consente

Qu’o perigro busque a xente.

Sin que sepás que vos sigo,

Irey tras de vos agora,

Por si vos tenta o enemigo.

Y-entanto non say a aurora

Non vos deixarey, señora.

—¡Adios... adios, dama hermosa!

¡Darvos á tan malos modos!...

Non vos levou a compaña,

Mais o enemigo levóuvos.

Embargam’o asombro a yalma...

¡Ay, amor tolo... amor tolo!...

Ben dí aquel refran sabido:

Eu por vos, e vos por outro.