—¡Valor! qu’anqu’eres como branda cera,

Aquí en perigro estamos,

E n’outro lado a libertá che espera,

Qu’aquí ninguen che dera.

—Vamos, señor, á donde queiras... ¡Vamos!

—Tan nobre eres, meu ben, com’ esforzada,

Mais, ¡tembras coma a cerva acorralada,

Ora que xuntos por ventura estamos

Para fuxir, ña prenda namorada!...

—¡Pois, fuxamos... fuxamos!...

—¿Tès medo, miña vida,

A sères nos meus brazos sorprendida

E a que xuntos, amándonos morramos?

—¡Ay, non, qu’a dicha así fora cumprida...!

Mas, partamos... partamos...

¡E adios, paz e virtù, sempre querida!