Baixaron os ánxeles

Adond’ela estaba,

Fixeronlle un leito

C’as pracidas alas,

E lonxe a levano

N’a noite calada.

Cando a alba d’o dia

Tocou a campana,

E n’o alto d’a torre

Cantou a calandria;

Os ánxeles mesmos,

Pregada-l-as alas

—«¿Por qué, marmurano,

Por qué despertála?...»