¡Cuan lonxe, canto, d’as escuras niebras,

D’os verdes pinos, d’as ferventes olas

Qu’o nacer viron!... d’os paternos lares,

D’o ceo d’a patria, qu’o alumou mimoso,

D’os sitios, ¡ay! d’o seu querer, ¡que lexos!...

Viu á caer, baix’enemigo golpe

Pra nunca mais se levantar, ¡coitado!

¡Morrer asin en estranxeiras playas,

Morrer tan mozo, abandoná-la vida

Non fart’ainda de vivir e ansiando

Gustar d’a froita que coidad’houbera!

¡Y en vez d’as pónlas d’o loureir’altivo

Que d’o heroe a testa varonil coroan

Baixar â tomba silenciosa e muda!...

¡Ou brancos cisnes d’as britanas islas,

Ou arboredos que bordás galanos,

D’os mansos rios as ribeiras verdes,

Y os frescos campos donde John correra!...

S’a vos amargo xemidor sospiro

Chegou d’aquel que n’o postreir’alento

Vos dixo ¡adios! con amorosas ansias

Á vos volvend’o pensamento último,

Que d’a sua mente s’escapaba inxele,

¡Con qué pesar, con qué dolor sin nome

Con qu’estrañeza sin igual diríades

Tamen ¡adios! ô que tan lonxe, tanto,

D’a patria, soyo, a eternidás baixaba!

Y o gran sillon, a colgadura inmóvil

D’o para sempre abandonado leito;

A cinza fria d’o fogar sin lume

A brand’alfombra que leal conserva

D’o pé d’o morto un-ha sinal visibre,

O can qu’agarda po-lo dono ausente

Y o busca errante por camiños hermos,

As altas herbas d’alameda escura

Por ond’él antes con solás paseaba,

O sempr’igual mormoruxar d’a fonte

Dond’él n’as tardes a sentarse iña...

¡Cal falarian sin parar de Moore,

C’o seu calado afrixidor lenguaxe,

Ôs ollos ¡ay! d’os que por él choraban!

¡Xa nunca mais... xa nunca mais ¡ou! triste

Ha de volver, onde por él esperan!

Parteu valente, á combatir con groria.

Parteu, parteu... e non tornou, qu’a morte

Segoun’alí n’os estranxeiros campos,

¡Cal frol que cae ond’a semilla sua

Terra n’atopa en qu’arraigar poidera!

Lonxe caiche, pobre John, d’a tomba

Onde c’os teus en descansar pensaras.

En terr’ allea ind’os teus restos dormen

Y os que t’amaron e recordan inda,

Mirand’as ondas d’o velad’Oceano,

Doridos din, desd’as nativas prayas...

«¡Aló esta él, tras d’ese mar bravio

Aló quedou, quisais, quisais por sempre;

Tomb’onde naide vay chorar, cobexa

Amadas cinzas d’o que nós perdemos!...»

Y os tristes ventos y as caladas brisas,

Qu’os mortos aman si lexanos dormen

D’o patrio chan, á refrescarte veñen,

D’o bran n’a noite calorosa, e traen

Pra ti n’as alas cariñosas queixas,

Brandos suspiros, amorosos ecos,

Algun-ha vagoa sin secar, que molla

A seca pedra d’o mausoleo frio,

D’o teu país algun perfum’agreste.

¡Mais que fermosa e sin igual morada,

Lle coup’en sort’ôs teus mortales restos!...

¡Quixera Dios que para ti non fora

Nobr’estranxeiro habitacion allea!...

Que n’hai poeta, ensoñador esprito

Non pod’haber, qu’ô contemprar n’outono

O mar de sec’amarillenta folla

Qu’o teu mausoleo con amor cobexa;

Qu’ô contemprar n’as alboradas frescas

D’o mes de Mayo as sonrosadas luces

Qu’alegres sempre á visitarche veñen

Non diga «Asin cand’eu morrer, poidera

Dormir en paz, n’este xardin frorido,

Preto d’o mar... d’o cimeterio lonxe...»

Que ti n’escoitas en jamás ¡ou, Moore!

Choros amargos, queixumbrosos rezos,

Ni-os outros mortos á chamarte veñen,

Pra que con eles n’a calada noite

A incerta danza d’os sepulcros bailes.

Sô doçe alento d’o cogollo qu’abre,

D’a frol que mucha o postrimeiro adiose,

Loucos rebuldos, infantiles risas,

De lindos nenos qu’á esconderse veñen,

Sin med’á tí tras d’o sepulcro branco.

Y algun-ha vez ¡moitas quizais! sospiros

D’ardent’amor, qu’o vento leva donde

Dios sabe sô... por sin igual compaña

Dichoso tês n’habitacion postreira.

¡Y o mar, o mar, o bravo mar que ruxe

Cal rux’aquel que t’arrolou n’a cuna,

Mora onda tí, ven á bicar as pedras

D’un chan d’amor que con amor te garda,

Y arredor teu deixa crecé-las rosas!...

Descans’en paz, descans’en paz, ¡ou, Moore!

E vos qu’o amás, d’o vos’honor celosos

Fillos d’Albion, permanecei tranquilos.

Terra fidalga é nosa terra,—tanto,

Cal linda Dios a quixo dar—ben sabe

Honra façer á quen merece honra

Y honrado así, cal mereceu, foi Moore.

Soyo n’está, n’o seu sepulcro; un puebro

C’o seu respeto compasivo vela

Po-lo estranxeiro á quen traidora morte

Fixo fincar lonxe d’os seus y á alleos

Vir á pedir o derradeir’asilo.

Cando d’o mar atravesés as ondas,

Y o voso hirman á visitar vayades,

Poñé n’a tomba o cariñoso oido,

E si sentis rebuligar as cinzas

E s’escoitás indefinibres voces

E s’entendés o qu’esas voces digan,

A yalma vosa sentirá consolo.

¡El vos dirá qu’arrededor d’o mundo

Tomba mellor qu’a qu’atopou n’achara

Sinon d’os seus antr’o amoroso abrigo!