* * *

I

Cal grasiosa brandeas

O teu corpo lixeiro,

Si bailas nos estrados

C’aquel galan soberbo,

Brandea o norte as ponlas

Xentís d’os ameneiros;

Y un-ha tras outra folla

De cor amarillento

Vay deixando, enredada

N’os teus rizos cabelos,

Triste coróa póndoche,

Tan mucha, Dios d’o ceo,

Com’a que n’a alma tua

Pon o teu pensamento...

¡É que se vay o outono!

¡É que se ven o inverno!

Mas inda n’as fonduras

D’o ameno vál, serenos

Sopran ventos soaves,

Qu’aromas trân d’o ceo.

Inda n’a farta veira

Cuberta de xilmendros

Por onde corre o Miño,

Maxestüoso e lento.

Do bran s’oye o mais doce

Sospiro derradeiro

Qu’alí quedou durmindo

Antr’o romeu y o espriego,

Como quedou un rayo

D’espranza n’o teu peito.

II

Mas ô que ten mal sino,

Mal sino o seguirá,

Qu’as rápidas correntes

Non volven nunca atrás.

¿Qu’aspéras, s’a esperanza

Caso de ti non fay?...

Adiante, pelegrina,

Da fin ô teu romax,

Qu’anqu’acabar non queiras

Aló t’han de levar

D’o teu mal fado as ondas

E os fortes huracans.

¡Qu’inda tés fé...! Terála,

Ña probe, n’o teu mal,

Terála n’as espiñas,

Que t’han d’atormentar,

N’a fel que pezoñosa

Sin sede beberás,

N’o pan amargo e duro

Que t’alimentará.

Nunca d’o mar as ondas

Doces se tornarán,

Nunca tua sorte terca

C’a dicha amainará,

Nin c’a ilusion t’alentes

D’un brando descansar;

Que só o sono d’a morte

O triste dorme en paz.

Acaba logo, acaba,

O teu triste romax,

Qu’ô qu’en mal sino nace

Mal sino o seguirá.

N’as alas d’a disgracia

O teu destino vay,

E as rápidas correntes

Non volven nunca atrás.