SIN TERRA

—¡Calade ou ventos nouturnos,

Calá fonte d’a Serena,

Qu’alá por cabo d’as Trompas

Quer’oir quen chega!

Calaron os ventos todos

Xurrou a fonte mais queda,

E vin qu’iban á enterrar

O corazon d’ela.

Vina despois inda viva

Por campos e por devesas,

Mais iña par’un-ha tomba

Pedindo terra.

Nón-n’atopou, e por eso,

Amostra âs vistas alleas

Inda aquel corazon morto

A sua cangrena.