Meses d’o inverno frios

Qu’eu amo a todo amar,

Meses d’os fartos rios

Y o doce amor d’o lar.

Meses d’as tempestades,

Imaxen d’a delor,

Que afrixe as mocedades

Y as vidas corta en frol.

Chegade, e tras d’outono

Que as follas fai caer,

N’elas deixá que o sono

Eu durma d’o non ser.

E cando o sol fermoso

D’abril torne á sorrir,

Que alume o meu reposo,

Xa non o meu sofrir.