¿QUÉ TEN?

Sempre un ¡ay! prañideiro, un-ha duda,

Un deseyo, un-ha angustia, un delor...

É un-has veces a estrela que brila,

E outras tantas un rayo d’o sol;

É que as follas d’os árbores caen,

É que abrochan n’os campos as frols,

Y é o vento que zoa,

Y é o frio, é a calor...

E n’é o vento, n’é sol, nin é o frio,

Non é... qu’é tan só

A alma enferma, poeta e sensibre

Que todo a lastima,

Que todo lle doy.