Xa Novembr’espiraba

Cando cansado e sóo, tomei asento

Ô pé d’o endebre muro,

Vella defensa e límite d’un puebro.

Po-las abertas fendas,

Casa qu’âs sabandixas abr’o tempo,

Hoxe o lagarto mira

Con fria ollada o estrago en torno feito.

Sin còre a trepadora,

Ortiga vil e xaramago enfermo,

Cuyos muchos ramallos

Moven os aires ô pasar xemendo;

Coroan capiteles

Ô destrozado pórtico d’o tempro,

Que tende n’a campía

Antre polvo d’altares o esqueleto.

Xa n’o lare sagrado

Lume n’encende a nay ô son d’un rezo,

E d’a tisnada pedra

A borralliña os ventos xa barreron;

E xa d’os vellos arcos

E colunas, as pedras van caendo,

Cal un-ha e outra vagoa

Cai d’os ollos d’un triste sin achego.

¡Como as muchadas follas

Se desprenden d’a ponla onde naceron,

Restos d’aquela vida

Con qu’a vista encantaba o souto ameno!

¡E cal amostra o rio,

Casi-qu’enxoite o empedregado leito,

Regueiro miserable

D’outro farto raudal, limpo e sereno!

¡Cal os outeiros arden

D’o sol d’outono ô làmpo derradeiro,

Mentras sombrisa a noite

Vay caladiña os valles sorprendendo!

Bataladas ô lonxe

Dá un-ha campana sospirando resos;

Y-a tarde qu’agonisa

Mandalle â relixion o adios mais tenro.

Y-o moucho revoando

Berra tamen con chilos agoreiros,

Coma morto sin tomba

Qu’anda soyo ô redor d’un simeterio.

Cand’as alas sacude

A voz desperta de dormidos ecos;

E parés que resoa

Tras d’o que pasa pensatible, austero,

O ruxir misteiroso

De visiós qu’en tropel forman os medos,

Po-lo chan arrastrando

Pardo sayal, os brancos esqueletos.

Ou ben que resucita

A pobracion d’o seu reposo eterno

Rendido pelegrino

Que cobra, descansando, novo alento,

Y-a camiñata emprende

Ô doçe amañecer d’un dia sereno,

Que crube os seus albores

Baix’un de nubes pudoroso velo.

Mais acabase o encanto

Un momento despois; así os xa restos

D’as ilusiós mortiñas

Enchen d’a yalma o dolorido seo.

Y ora outra ves d’o muro

Os cantos sin parar rodan desfeitos,

Y-ô seu compá-las-follas

D’as amarelas ponlas van caendo,

Cal unha e outra vagoa

Cay d’os ollos d’un triste sin achego,

Ou anacos d’a vida

Con qu’a vista encantaba o souto ameno.

Todo así pasa; a sombra

Sigue decote a lus d’o craro ceo;

E ¡ay! a vellés caduca

D’a mocedà é recordo pasaxeiro.

Ti soyo non acabas

¡Ou esprito que ximes n’un encerro!

Mais con man compasiva

A morte, ô fin, quebrantará os teus ferros.

Quedará o fráxil vaso

D’a tua esencia inmortal anacos feito,

E po-los aires, ela

En busca irá d’o seu amor eterno.

 terra que perdeche,

Voarás lixeira d’o manchado suelo,

Qu’as tuas alas tocaron

Ô pousarte d’o mundo n’o deserto.

N’el ¡ay! triste a recordas,

Como d’a sua os azulados ceos,

O probe desterrado

N’a veiriña d’os rios estranxeiros.