A BANDOLINATA

C’a espada asesina

N’o peito encrabada,

O esprito n’a sombra

Y o corpo n’a lama,

Mais negra que a morte,

Que a terra mas baixa,

Bagullas de sangre

Chorando eu estaba.

De pronto antre o espeso

D’a brétema parda

Con rara armonía

Saliu un-ha cántiga...

¡Que fresca e que doce,

Que leve e qu’estraña

Soou n’as recónditas

Cavernas d’a praya!

Calmouse o meu dore

Cal sede c’a yaugua,

D’o probe sedento

N’a fonte se calma.

N’os ollos detidas

Quedaron-s’as vagoas,

Namentras inmoble

Suspensa escoitaba.

De tempos remotos

D’edades leixanas,

De noites sereas,

Pra sempre acabadas,

Aquel cantar tróuxome

Non sey que lembranzas,

Non mortas... dormentes,

¡Quen sab’en que campas!

Coidara que a oira

N’os campos d’Italia,

Send’eu quizais reina,

Quizais send’escrava,

N’a orela do Bósforo

D’o pazo â ventana...

Mais sempre amor fondo

Sentindo n’a yalma.

¡Qu’estraños soñares

S’en min despertaran

D’o músico incónito

C’a sonora cántiga!

¿D’anteriores vidas,

Cales recordanzas

Calmaron a dore

D’as presentes ansias?

¿Quen pode decilo?

Misterios d’a humana

Fraxil natureza

Naid’os espricara;

So sey que sintindo

Consolo n’a yalma

Amey desd’estonces

A bandolinata.