Brancas virxes de cándidos rostros,
Varons santos de frente serea,
Nobres matronas,
Monxas austeras,
Y aind’aquelas que parés que nunca
Tocaron c’as prantas
Os lodos d’a terra,
N’a concencia ¿quen sabe á escondidas,
As manchas que levan?
Mais s’hay anchos rios,
E mares imensos,
E lagos sin fondo,
E torrentes que arrancan as penas,
D’este mundo n’os ámbitos todos
N’hay auguas que laven
Manchadas concencias;
Y aqués que se manchan,
Manchados se quedan.
¡Soyo as lavan as vagoas abondas
D’a penitencia!