* * *

Brancas virxes de cándidos rostros,

Varons santos de frente serea,

Nobres matronas,

Monxas austeras,

Y aind’aquelas que parés que nunca

Tocaron c’as prantas

Os lodos d’a terra,

N’a concencia ¿quen sabe á escondidas,

As manchas que levan?

Mais s’hay anchos rios,

E mares imensos,

E lagos sin fondo,

E torrentes que arrancan as penas,

D’este mundo n’os ámbitos todos

N’hay auguas que laven

Manchadas concencias;

Y aqués que se manchan,

Manchados se quedan.

¡Soyo as lavan as vagoas abondas

D’a penitencia!