—Para á vida e para á morte

E para sempre en jamas

Pedinte a Dios, e Dios dóuteme

Por toda un-ha eternidad.

—Para á vida e para á morte

E para sempre en jamas,

Quero ser vosa, e que séades

O meu señor natural.

—Mais a que así querer sabe

Non debe ter pay, n’hirmans,

Nin home, s’é qu’é casada,

Nin fillos si acaso é nay.

—Espanta o qu’estás decindo...

Mais eu sinto qu’é verdá,

Lévame señor qu’ irey

Ônda me queiras levar.

—Pois vente ¿qu’importa o mundo

A quen ten á eternidá?

Xuntos hemos de vivir,

Xuntos nos han d’enterrar,

Y os nosos corpos aquí,

Y as nosas almas alá,

Quer Dios qu’en union eterna

Esten pra sempre en jamás.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Cal ô páxaro á serpente,

Cal â pomba ó gabilan,

Arrincouna d’o seu niño

E xa nunca á el volverá.