Tim. Negatur argumentum, tutor.
Tutor. Probo tibi, pupil, stultus non est animal rationale.
Tim. Falleris sane.
Tutor. Quæso ut taceas,—probo tibi——
Tim. Quomodo probas, domine?
Tutor. Stultus non habet rationem, ergo non est animal rationale.
Tim. Sic argumentaris, domine; stultus non habet rationem, ergo non est animal rationale: negatur argumentum again, tutor.
Tutor. Argumentum iterum probo tibi, domine; qui non participat de ratione, nullo modo potest vocari rationalis;[104] but stultus non participat de ratione, ergo stultus nullo modo potest dici[105] rationalis.
Tim. Participat.
Tutor. Sic disputas; qui participat, quomodo participat?
Tim. Ut homo, probabo tibi in syllogismo.
Tutor. Hunc proba.
Tim. Sic probo, domine; stultus est homo, sicut tu et ego sum[us]; homo est animal rationale, sicut stultus est animal rationale.
Maud. Here’s nothing but disputing all the day long with ’em!
Tutor. Sic disputas; stultus est homo, sicut tu et ego sum[us]; homo est animal rationale, sicut stultus est animal rationale.
Tim. ’Tis pretty, i’faith, and well guessed of a woman never brought up at the university; but bring forth what fool you will, mother, I'll prove him to be as reasonable a creature as myself or my tutor here.
Tim. Pish, I made haberdines[106] of ’em in church-porches.
Tutor. I give great approbation to your conclusion.
Salve tu quoque, puella pulcherrima; quid vis nescio nec sane curo,—
Tim. Fertur, mehercule, tu virgo,[112] Walliâ ut opibus abundas maximis.
Iterum dico, opibus abundas maximis, montibus, et fontibus, et ut ita dicam rontibus; attamen vero homunculus ego sum natura, simul et arte baccalaureus, lecto profecto non parato.[113]
Tim. Cog foggin? I scorn to cog[114] with her; I'll tell her so too in a word near her own language.—Ego non cogo.
Tim. As well as a man might do, mother, in modest Latin.