JOAN AIRAS

13th c.

48. Cantiga de amigo

Toda-las cousas eu vejo partir
do mund’ en como soian seer,
e vej’ as gentes partir de fazer
ben que soian, tal tempo vos ven:
mais non se pod’ o coraçon partir
do meu amigo de mi querer ben.
Pero que ome part’ o coraçon
das cousas que ama per boa fe,
e parte-s’ ome da terra ond’é
e parte-s’ ome d’ u gran prol ten,
non se pode parti-lo coraçon
do meu amigo de mi querer ben.
Toda-las cousas eu vejo mudar,
mudan-s’ os tempos, e muda-s’ o al,
muda-s’ a gente en fazer ben ou mal,
mudan-s’ os ventos e toda outra ren,
mais non se pod’ o coraçon mudar
do meu amigo de mi querer ben.

49. Pastorela

Pelo souto de Crecente
una pastor vi andar,
muit’, alongada de gente,
alçando a voz a cantar;
apertando-se na saia
quando saia la raia
do sol nas ribas do Sar.
E as aves que voavan
quando saia l’ alvor
todas d’ amores cantavan
pelos ramos d’arredor,
mais non sei tal qu’estevesse
que en al cuidar podesse
se non todo en amor.
Ali estiv’ eu mui quedo,
quis falar e non ousei,
e pero dix’ a gran medo:
Mia senhor, falar-vos-ei
un pouco se m’ascutardes
e ir-m’ ei quando mandardes,
mais aqui non estarei.
Senhor, por Santa Maria,
non estedes mais aqui,
mais ide-vos vossa via,
faredes mesura aí;
ca os que aqui chegaren
pois que vos aqui acharen
ben diran que mais ouv’ i.