Oí oj’ eu ũa pastor cantar
d’ u cavalgava per ũa ribeira,
e a pastor estava senlheira,
e ascondi-me pola ascuitar;
e dizia mui ben este cantar:
So-lo ramo verde florido
vodas fazen a meu amigo,
e choran olhos d’ amor.
E a pastora parecia mui ben
e chorava e estava cantando,
e eu mui passo foi m’ achegando
pola oir e sol non falei ren;
e dizia este cantar mui ben:
Ai estorninho do avelanedo,
cantades vos e moir’ eu e peno,
d’ amores ei mal.
E eu vi-a sospirar enton
e queixava-s’ estando con amores,
e fazia guirlanda de flores;
des i chorava mui de coraçon
e dizia este cantar enton:
Que coita ei gran de sofrer,
amar amigo e non o ousar veer,
e pousarei so-lo avelanal.
Pois que a guirlanda fez a pastor
foi-se cantand’, indo-se manselinho,
e tornei-m’ eu a meu caminho,
ca de a nojar non ouve sabor;
e dizia este cantar a pastor:
Pola ribeira do rio
cantand’ ia la virgo
d’ amor.
Quen amores ha
como dormirá,
ai bela frol!