XXIX.
Spreek tot mij, Liefste! Zeg mij in woorden wat je zong.
De nacht is donker. De sterren zijn in wolken verlooren. De wind zucht door de bladeren.
Ik zal mijn haar los maken. Mijn blaauwe kleed zal mij omwikkelen als de nacht. Ik zal je hoofd aan mijn boezem klemmen, en dan in het zoete alleen-zijn murmelen tot je hart. Ik zal mijn oogen sluiten en luisteren. Ik zal je niet in ’t gelaat zien.
Als je woorden ten einde zijn, zullen wij stil en zwijgend zitten. De boomen alleen zullen fluisteren in ’t donker.
De nacht zal verbleeken. De dag zal aanbreeken. We zullen in elkaars oogen zien en dan verschillende weegen gaan.