LXVIII.
Niemand leeft eeuwig, broeder, en niets is duurzaam. Denk daarom en verheug u.
Ons leeven is niet altijd dezelfde oude last, onze weg is niet altijd dezelfde lange reis.
Een enkele dichter behoeft niet altijd dezelfde oude zang te zingen.
De bloem welkt en sterft; maar hij, die de bloem draagt, behoeft er niet eeuwen oover te rouwen.
Broeder, denk daarom en verheug u.
Er moet een volkoomen rustpooze zijn, om volmaaktheid te weeven in muziek.
Het leeven neigt naar zijn zonsondergang, om te verdrinken in de gouden schaduwen.
Liefde moet weggeworpen worden van haar spel, om smart te drinken en tot den tranenheemel opgevoerd te worden.
Broeder, denk daarom en verheug u.
We spoeden ons om onze bloemen te verzamelen, eer ze geroofd worden door de voorbijgaande wind.
Het doet ons bloed sneller gaan, en onze oogen helderder blinken, als wij kussen steelen, die zouden verlooren gaan door ons talmen.
Ons leeven is greetig, onze begeerten zijn fel, want Tijd luidt de afscheidsklok.
Broeder, denk daarom en verheug u.
Wij hebben den tijd niet om iets te omklemmen, te vermorzelen en dan weg te werpen in ’t stof.
De uuren trippelen schielijk weg, hun droomen verbergend in hun kleed.
Ons leeven is kort, het gunt ons maar enkele dagen voor liefde.
Voor werken en zwoegen zou het eindeloos lang zijn.
Broeder, denk daarom en verheug u.
Schoonheid is lieflijk voor ons, omdat zij danst op dezelfde vliedende deun als ons leeven.
Kennis is kostbaar voor ons, omdat wij nooit tijd zullen hebben haar te volmaken.
In den eeuwigen Heemel is alles af en voltooid.
Maar de aardsche illuzie-bloemen worden eeuwig frisch gehouden door den dood.