LXXIV.
In de gehoorzaal der waereld zit de simpele grashalm op hetzelfde tapijt met de zonnestraal en de middernacht-sterren.
Zoo deelen mijn zangen hun zeetels, in het hart der waereld, met de muziek van wolken en wouden.
Maar uw weelde, gij rijkaard, heeft geen deel in de soobere grootheid van het blijde zonnegoud, of van het weeke blinken der peinzende maan.
De zeegen van den al-omvangenden heemel wordt er niet oover uitgestort.
En als de dood komt, verbleekt ze, en verschrompelt en verkruimelt tot stof.