Ic sal u segghen redene waer bi:
Die rode lioen, hi es soe vri
Ende een man van groter machte,
475
Ende die oec haet al ons gheslachte
Boven al die leven op die eerde;
Want ic versloech metten sweerde
Sinen vader voer Abelant,
Ende u vader, die coene wigant,
480
Versloech sinen oem Eysenbaert,
Die vroemste
man, die nie ghewaert,
Ende in heydenesse gorde sweert,
Maer u vader wide vermeert
Sloech hem den hals ontwee.
485
Noch dede hi hem scade mee,
Daer hi noit sint omme en loech:
Twee sijnre moien kindre
hi versloech
Die uut Antiotsen
waren gheboren.
Dies heeft die rode lioen noch toren,
490
Dat wetic wel gewaerlike.
Al waerdi
here van al kerstenrike,
Hine gave u sijnre dochter niet.
Die hertoghe:
Bi gode die hem crucen liet,
Oem Gheraert van Normandien, 495
Ende bider maghet sente Marien,
Ic salse hebben of bliven doot,
Al ware hi mijn viant noch alsoe groot,
Ende daer toe van hogher macht:
Behendicheit gaet voer cracht.
500
Ic sal ghewinnen die vrouwe rene,
Met minen properen live
allene
Meinicse
te halene, ans
mi
god.
Gheraert:
Gloriant neve, al sonder spot,
Ende hoe wildi dat leggen an? 505
Die
hertoghe:
Dat salic u segghen, edel man
Van Normandien, coene wigant.
Ic sal riden onbekant
Ghelijc enen ridder van avonturen.
Der minnen pas moetic besuren:
510
Dat doet al Florentijn die scone joncfrouwe.
Och, edel oem, nu blijft ghetrouwe
Den goeden lande van Bruyswijc;
Want van vromicheiden uus ghelijc,
Edel oem, nu niet en leeft.
515
Ic bidde u, dat ghi niet en begheeft,
Ghine sijt ghetrouwe den goeden lande
Ende verwaert
al omme mijn scande:
Dies biddic u, edel oem Gheraert.
Eest dat ic doot blive op die vaert,
520
Soe es u verstorven
dlant.
Nu blijf met gode, coene wigant,
Dese vaert moet ghevaren sijn.
Gheraert:
O Gloriant, neve mijn,
Ic duchte, dat u dese vaert sal rouwen.
525
Men vint soe vele scoender vrouwen
In kerstenheit, hoghe baroen.
Hi es soe fel, die roede lioen,
Ic weet, wel kint hi u gheslachte
Om dwonder, dat u vader wrachte
530
Voer Abelant onder die sine,
Hi sal u beraden
pine:
Seker, neve, dit duchtic al.
Die
hertoghe:
Nu comer af datter af comen sal,
Dese vaert moet emmer sijn ghedaen.
535
Gheraert:
Soe moetse u te goede vergaen,
Dies biddic gode vanden trone,
Gloriant neve, dat u god lone!
Nu sijt behindich in uwen raet,
Ende uwen heimeliken staet
540
En seldi niemen maken cont,
Ende luttel worde in uwen mont
Ende die behindich ende vast;
Ende als ghi comt daer u herte op rast,
Tot Florentijn, die vrouwe goet,
545
Soe draght heerlijc
uwen moet
Ende en sijt emmer te haestich niet;
Eest
dat ghi comt in enich verdriet,
Doeghet
mi te wetene, neve mijn,
Ic sal seker u vader sijn
550
Alsoe langhe als mi god behout mijn lijf.
Maer lietti dese vaert een blijf,
So dadi als die vroede doet.
Die hertoghe:
Nenic, oem, om al dat goet,
Dat die sonne nu mach bescinen,
555
Soene latic niet, ic en sal
Florentijnen
Bescouwen, dat edel wijf.
Waer es mijn ors
Vaelentijf?
Ic wil gaen varen metter spoet.
Maer, edel oem, ghetrouwe ende goet,
560
Ic set mijn lant in uwer gheweelt,
Dat ghijt trouwen bewaren seelt,
Tote dat ic come van Abelant.
Gheraert:
O edel neve Gloriant,
God ons here moet u bewaren
565
Ende altoes in doghden sparen,
Waerwaert dat ghi u bekeert.
Tooneel II
(
Voor Abelant
)
Die hertoghe:
Ay god, hoe sere mi die minne leert
Hovescheit,
dat vindic nu wel.
Mijn herte stont tot allen vrouwen fel,
570
Eer ic minnende wert die scone.
Maer nu spannen alle vrouwen crone
In mijn herte: dat doet allene
Florentijn die vrouwe rene,
Die mi leert gaen der minnen ganc.
575
O overste god, die minne u dwanc
Dat ghi van boven nederquaemt
Ende menschelijc nature anenaemt:
Ane ene maghet, een suver wijf
Onfingdi menschelijc lijf,
580
Dat ghi liet hanghen ane een hout
Sonder verdiente ende buten scout
Ende u edel herte opbreken,
Met eenre ghelavie
al doersteken:
Dat dede al der minnen cracht.
585
Ay god, wat wonder hebdi ghewracht
Ende al uut rechter minnen vloet!
Daer omme die haers sins sijn vroet
Die en doerven mi begripen
niet,
Dat mi di minne doet verdriet;
590
Want die minne es soe crechtich
Dat si den starken god almechtich
Vanden hemel neder dede dalen,
Om die scout vore ons te betalen:
Dat dede al der minnen aert,
595
Dat hi vercoes den edelen bogaert,
Marien, dat edel vat,
Daer in verborghen was die scat,
Die ons allen heeft gecocht
Ende uter ewegher pinen brocht.
600
O minne, du best een edel cruut,
Doe best dat alder soetste fruut,
Dat god op eerde nie
wassen dede.
Nu sie ic Abelant die scone stede
Daer in dat woent die vrouwe mijn.
605
Maer si dunct mi besloten
sijn:
Hets recht, hets twe uren in der nacht:
Ic soude gheloven dat mense wacht.
Daer goede hoede es daer es goeden vrede.
Abelant, Abelant, wel soete stede,
610
Na dien dat ic niet inne en mach,
Soe willic beiden
tote merghen dagh